रित्यापोटी धगधगत्या भुकेचा पाठलाग करताना
पाय कधी छिलून गेले, काही कळलेच नाही,
बाहेर लखलखता प्रकाश झिरपताना
काळजात अंधारले कधी, कळलेच नाही.
जन्म देणारे गेले निघून आकाशीच्या बाप्पाकडे,
गाऱ्हाणे गायचे कसे, कळलेच नाही.
हरेक क्षण चिणलेत मेंदूच्या कपारींमध्ये,
स्मृतींना चकवायचे कसे, जमलेच नाही...
रात्र सरपटताच देहावरती खडबडीत
गळून पडतो मोगऱ्याचा फणा
चंद्र रडतो कोनाडयात, छळतात उरलेल्या त्वचेवर सोलल्याच्या खुणा
कैक येतात, जातात ; छेडत राहतात विवस्त्र देहातली आर्त छंदवीणा
सकाळ दुष्ट होताच येतात मरणाची
सुखस्वप्ने, भरवित बाजार जुना !
गंधभारित वेदनांचा जत्था मळक्या
देहातला, कळवळतो पुन्हा पुन्हा...
