रुळाजवळ तुटून पडलेली ती बत्तीस पावलं
चालून चालून भेगाळून चिरून गेलेली होती.
त्यांच्या देहावरून रेल्वे गेली तेंव्हा
ते थकलेले जीव निद्राधीन झालेले…
त्यांचे डोळे तेंव्हा सताड उघडे नव्हते हे एका अर्थाने बरेच होते.
नाहीतर कालच्या रात्री त्यांच्या स्वप्नात आलेलं
त्यांचं चंद्रमौळी घर,
फाटक्या साडीतली बायको,
डोईची चांदी झालेली आई,
दृष्टी अंधुक झालेला जन्मदाता आणि
आपला बाप येण्याच्या खुशीनं अर्धपोटी झोपलेली चिंधूडकी पोरंबाळं,
हे सगळं त्यांच्या डोळ्यात तरळलं असतं.
ते पाहून काहींनी अश्रू पुसले असते तर काहींनी उसासे सोडले असते...
दूर आडरानी एक वस्तीचा ठाव,
तिथं काळजात बाभळीचा डाव
उगवे सूर्य, संगट
पोटाचा सवाल
हाता फुटत पारंब्या लाखलाल
काटेरी जू माणसाच्या मानेवर,
जित्तेपणीचं जणू मुकं कलेवर
खपाटी पोट बरगड्या बाहेर
डोळ्याची विहीर माथा सैरभैर
वारा खुनशी फिरे शेतशिवारातून,
काळ्या मातीस आधण आंतून
किडं करपल्या पानी चिटकून,
पाल फिरे कोरडया जात्यातून
खोपटा टांगलं नशीब छिललेलं,
जणू सुंद वटवाघळ झाडा लटकलं
उन्हं तळपती संसार माथी मारून,
भूक शमते सरपण जिवाचं जाळून..
अजूनही कपटी द्रोणाचार्य फिरत असतात जागोजागी
ओठांवरती तेच फसवं स्मित अन काळजात विखार
घेऊनि
खान्द्यावरती हात ठेवतात,
संस्कृतीचा नटवा शब्दच्छल करतात.
गरळ मेंदूतलं ओंजळीत रितं करतात.
भेदाभेद करत विद्रोहाचाच लक्ष्यभेद करतात.
वेश बदलूनी, मुखवटा
लावूनी फिरतात.
पोटात शूळ अभद्र, हातात
तुळ विषम
घेउनी ते न्याय हवा तसा करतात फिरतात...
एक काळ नक्की येईल
जेंव्हा भिल्लपुत्र नव्या युगाचा
प्रत्यंचेवर चढवून द्रोहबाण
घेईन वेध नवद्रोणांच्या मुखाचा...
- समीर गायकवाड.
मी पेरतो मातीत माझेच बालपण, उगवते तण जातीचे जिथे
