अंधार...

लामणदिवे, कंदील, चिमणी, पणती 
सगळं भंगार त्याने काही दिवसांपूर्वीच टाकून दिलंय
भव्य एलईडीने आता त्याचे घर सजलेय
दिवाणखाना तर प्रेक्षणीय झालाय
उंची सोफा अन् मखमली जाजम
तलम पडदे, देखणी रंगसंगती
किंमती साजोसामान सारं कसं आखीव रेखीव!

प्रशस्त किचन आहे, ऐसपैस बेडरूम्स आहेत
हॉस्टेलवर गेलेल्या एकुलत्या मुलाची
चिल्ड्रनरूमही मस्त ठेवलीय.
बाल्कनीत लालपिवळ्या नाजूक फुलांची रोपे आहेत
सज्जे, जिने पेंटींग्जने डवरलेत
गुळगुळीत मार्बल्समध्ये लख्ख प्रतिबिंब दिसतं
अंगणातल्या लॉनमध्ये छोटासा झुला आहे
मोकळाच असतो तो!

कंपाउंड वॉलला हिरव्यापिवळ्या वेली लगटून आहेत.
बंद पडलेली जुनी मोटारसायकल
मागे आऊटहाऊसपाशी धूळ खात पडूनय
आऊटहाऊसमधल्या अडगळीच्या खोलीत
जुन्या ट्रंकेत आईवडिलांच्या तसबिरीही आहेत.
काही महिन्यांपूर्वी त्यांची एकापाठोपाठ एक एक्झिट
याच खोलीतून झालेली!

ते जुनाट लामणदिवे
तो काच तडकलेला कंदील
ती वात नसलेली चिमणी
ती टवके उडालेली पणती
ते सगळं त्यांचंच होतं.
अंतःकरणापासून जपून ठेवलेलं ;
आयुष्यभर ती ज्योती झालेली अन् ते वात होऊन जळलेले
मुलाच्या आयुष्यात भव्य प्रकाशाची उजळण त्यांनी केली होती.
त्यांचं निर्वाण झालं तेव्हा आऊटहाऊस मध्ये घनगर्द अंधार होता, घोर अंधार होता...